All ways lead to Washington?

En eindelijk was het zo ver! Na maanden voorbereiding, een 'goodbye'-party voor mijn familie en afgelopen vrijdag nog een feest voor mijn vrienden ben ik vandaag vertrokken vanaf Schiphol richting Washington DC. Let op: 'richting'! Het overstappen op Heathrow ging namelijk vlekkeloos, maar de vlucht erop week enigszins van de planning af. Na niet al te lange tijd vielen de entertainment-systems al uit. Even later begonnen de leden van de cabin crew wat gehaast en zenuwachtig door de gangpaden heen en weer te lopen. "Here's your captain speaking. Like you've just seen there are some problems with our electronic systems. Therefor we will not be able to continue our flight to Washington. We'll try to land somewhere else. Sorry for the inconvenience."
Jammer! Heel jammer, want volgens planning zou ik al enkele uren over de boulevards Amerika's monumenten afstruinen. Nu kan ik echter alleen de zee bekijken, waarachter de Iwo Jima statue, het WWII memorial en het Witte Huis achter schuilgaan. Ik heb namelijk het ongeluk op de Portugese Azoren geland te zijn! Nog geen dag weg om keihard aan de slag te gaan op de universiteit en nou al vakantie! Maar wat valt er aan te doen? Men kan slechts turen naar de horizon, net zoals Columbus, Hudson, en vele anderen ons voorgingen. Slechts met het vermoeden dat achter die horizon wel eens een nieuw land, een vreemde cultuur en oneindig veel mogelijkheden schuil zouden kunnen liggen. En tot die tijd moet men afwachten in de haven, totdat een gunstige wind tegen de zeilen het schip doet uitvaren.